Wpisy użytkownika Adilia oznaczone tagiem "pamiętnik" (120) Wszystkie wpisy oznaczone tagiem "pamiętnik" »

Dzisiejszy wpis o mojej irytacji względem pewnego gościa około pięćdziesiątki, którego nazwę tutaj koleś-50 dla uproszczenia. Wiadomo, że panowie w tym wieku miewają trudne chwile. Związane to jest zapewne z kryzysem wieku średniego. Otóż koleś-50 niedawno się zakochał, można powiedzieć ponownie. I zaczęło się. Zaczął się odchudzać [sic!] i przez to zatruwać życie innym. Np jedząc kilka jabłek jedno po drugim i beznadziejnie przy tym mlaskając. Ma nawet czelność odezwać się do mnie i stwierdzić, że muszę być bardzo głodna zamawiając sobie sałatkę z bułką i zupę. Myślałam, że go pierd**nę wzrokiem. Co go to obchodzi ile jem, kiedy jem i jak jem. Potem spotkało mnie to o czym już kiedyś wspomniałam. Mianowicie koleś-50 zaczął dyskutować z innymi osobami przy stole zupełnie mnie ignorując (no jakże z kobietą rozmawiać). Po chwili stwierdził, że jakiś temat (ekonomiczno-gospodarczy) może i mnie zainteresować i zaczął mówić coś w moją stronę. Olałam h*ja i nawet nie spojrzałam się w tamtą stronę. Ile można znosić takie zachowania? Co on ma do powiedzenia, który temat mnie zainteresuje a który nie?

W takich momentach ogarnia mnie ochota na wytępienie całego gatunku męskiego, lub przynajmniej facetów pokroju kolesia-50, albo utworzenie jakiegoś nurtu feministycznego, który rozprawiłby się z wyżej wymienionymi.

crystal1 napisała:

“Nie masz wrażenia, że nie warto się wiązać z kobietą, bo możesz stracić rodzinę, przyjaciół? Nie próbowałaś z tym walczyć? Nie wolałabyś wieść "normalnego" życia z facetem? Jak się zorientowałaś, że jesteś lesbijką? Nie myślałaś nigdy, aby lepiej by było, gdybyś skończyła ten związek? Czy byłaś od razu pewna, że pociągają Cię kobiet? Tyle pytań...”

“Mi jest bardzo wstyd, nie wyobrażam sobie, abym miała komukolwiek to powiedzieć! ”

Muszę przyznać, że trudno jest odpowiedzieć na te ciężkie egzystencjalne pytania w kilku zdaniach. Jednak postaram się to zrobić jak najkrócej.

Jestem z kobietą już dosyć długo. Wiedziałam od samego początku co może się stać, jakie są tego konsekwencje. Moja rodzina (tylko najbliżsi) wiedziała już wcześniej, że mam skłonności do tej samej płci. Walczyłam ze sobą przez wiele lat. Właściwie już od wczesnych lat szkolnych wiedziałam, że coś jest ze mną nie tak. Oglądanie się za nauczycielkami czy koleżankami. Szybko zrozumiałam, że faceci w ogóle mnie nie pociągają mimo że miałam paru chłopaków. Po wielu latach walki poddałam się. Nie miałam siły ciągnąć tego dalej. Chciałam poczuć się wreszcie szczęśliwa jak ludzie wokoło. Poznałam wtedy ją, Panią A. Tzn. gdybym jej nie poznała, ciągle bym pewnie walczyła. Ale ile można. Wydarzyły się w tym czasie też inne rzeczy w moim życiu, które pomogły mi w pewien sposób podjąć decyzję o zaprzestaniu walki. Przyznałam się przed rodziną. Było mi i im bardzo ciężko. Ale miłość nie kończy się ot tak. Po dłuższym czasie przyszła akceptacja. Nie jest idealnie, ale jak na nasze warunki i tak jestem szczęśliwa.
Nigdy nie myślałam o życiu z facetem. Nigdy to nie wchodziło w grę. Wolę być sobą niż pozwolić, by jakiś samiec mnie dotykał. W pewien sposób stworzyłam z Panią A. ognisko rodzinne. Nic mi nie brakuje. Czasami akceptacji od zwykłych ludzi. Prawdziwi przyjaciele nie odejdą od ciebie. Pozostaną wierni a rodzina będzie cię kochać jakby jeszcze bardziej.

Nie było mi wstyd jak mówiłam o sobie i moim związku komukolwiek. Raczej odczuwałam strach, szczególnie przed rozmową z rodziną. Bo oni są najbliżsi mojemu sercu. Nie mam się czego wstydzić. Nie będę też obwieszczać wszem i wobec kim jestem, bo to moja sprawa, ale odważyłam się podzielić się tym z wieloma osobami do tej pory. I w tym tkwi moja siła.

Myślę sobie jak bardzo różnimy się między sobą. Taki przykład mi się nasunął. Stosunki międzyludzkie. Ja raczej typ samotnika, nie lubię za dużo rozmawiać, a szczególnie o bredniach. Pani A. kocha ludzi, lubi z nimi obcować, używa swoich sławnych uśmiechów załatwiając sprawy. Ja ludzi generalnie nie lubię. Lubię za to spędzać czas wolny tylko z nią, najchętniej w domowych pieleszach.